Gravelord Nito znany też jak Nito, Pierwszy Zmarły – boss z gry Dark Souls.
Położenie[]
Nito znajduje się na końcu Grobowca Olbrzymów.
Opis[]
Jako że Nito otrzymał Duszę Śmierci, jego fizyczna postać ucieleśniała tą właśnie cechę. Przeglądając pliki z gry można zobaczyć, że Nito jest wielkim, ludzkim szkieletem, którego klatka piersiowa jest wypełniona kawałkami martwej materii i w wyniku tego jest nadęta. Tors jest pochylony do przodu, nadając mu nieco garbatego wyglądu, a jego prawdziwa czaszka jest włożona w martwą materię i kości. Jego lewa noga jest zbudowana jak u psa lub innej czworonożnej istoty, podczas gdy prawa jest podobna do ludzkiej, powodując u niego pewien rodzaj zachwiania i ograniczając jego ruchy do powolnego utykania. Pozostałe szkielety zdobią go jedynie jako zbroję, a cały jego tułów jest pokryty żebrami i czaszkami, zaś ręce i nogi zwisają mu dookoła.
To, co kiedyś było całkowicie zakrywającym ciało płaszczem wyglądającym jak czarne futro lub pióra, najwyraźniej wyczarowane według własnego uznania, zostało zredukowane do postrzępionego płaszcza przypominającego włosy. Kiedy był w stanie uśpienia, Nito zdawał się nic nie mieć na sobie, dopóki nie wyczarował wokół siebie świecącego lawendowo-białego dymu, prawdopodobnie „miazmy śmierci”, z której jest znany. Jego lewa ręka jest normalna, zaś prawa wyposażona jest w przedramię z potrójną kością, zakończone wielkim kościanym ostrzem pokrytym miazmą.
Historia[]
Dark Souls[]
Nito jest jedną z pierwotnych humanoidalnych istot, które pojawiły się po narodzinach Pierwszego Płomienia, przynosząc życie, śmierć i „rozróżnienie”. Nito był jednym z tych, którzy odnaleźli cztery Dusze Lordów, wraz z Gwynem, Lordem Blasku Słonecznego, Wiedźmą z Izalith i Sprytnym Karłem.
W pewnym momencie Nito mógł umrzeć, ale dzięki mocy swojej duszy był w stanie powrócić do życia za pomocą nekromancji, stając się żywą masą połączonych ze sobą szkieletów i „pierwszym zmarłym”. W ten sposób Nito nauczył się kontrolować moc swojej Duszy Lorda, tworząc mroczną siłę zdolną sprowadzać śmierć na każdą żywą istotę, i nasycił nią swoim Mieczem Gravelorda, wykonanego z kości poległych i wydzielającego swą śmiercionośną moc w formie zabójczej toksyny.
Następnie sprzymierzył się z Gwynem i Wiedźmą, i najprawdopodobniej osobiście wziął udział w ich wojnie przeciwko smokom. Podczas gdy Gwyn niszczył łuski smoków swoimi błyskawicami i walczył z nimi razem ze swoją armią lojalnych srebrnych rycerzy, a Wiedźma z Izalith i jej czarownice przywoływały potężne burze ognia, niszcząc łukowe drzewa i paląc smoki żywcem, Nito uwolnił swą śmiercionośną miazmę, doprowadzając do gnicia drzew i zakażając smoki. I tak, po długiej walce, Nito, wraz z resztą Lordów, odnieśli zwycięsko, eksterminując większość smoków i podbijając w ten sposób świat.
Po wojnie, gdy Gwyn rozwinął swoją stolicę Anor Londo i Wiedźma podziemne miasto Izalith, Nito powrócił w głąb Katakumb, ogromnej nekropolii, aż do Grobowca Olbrzymów, miejsca znajdującego się jeszcze głębiej, które zamieszkiwały ogromne szkielety i inne potworne istoty oraz zamieniając jaskinie w swoje królestwo pożerające wszelkie światło. Ponadto zmarli bogowie z Anor Londo i ich kapłani również spoczywali w Grobowcu Olbrzymów, co sugeruje, że Nito nadal współpracował z Gwynem, ofiarowując mu swoje królestwo w ramach pochówku jego rodziny i poddanych. W ten sposób Nito przejął rolę istoty zarządzającej śmiercią wszelkiego rodzaju, bezpośrednio ofiarowując większość swojej Duszy Lorda, aby kontynuować szerzenie śmierci, stając się znanym ze swojego tytułu „Gravelorda”.
Jednakże Nito nie wykonywał tego zadania całkowicie sam, lecz przyjmował do siebie odważnych ludzi, którzy odwiedzali jego grobowiec i chcieli mu służyć, stając się częścią przymierza Sług Gravelorda. Po otrzymaniu Miecza Gravelorda nasyconego toksyną zabójczą dla każdej istoty, zadaniem wyznawców Nito było używanie Oczu Śmierci, aby szerzyć śmierć w czasie i przestrzeni, przeprowadzając inwazje w postaci wrogich duchów, powodując w ten sposób więcej zniszczenia i pozwalając, aby śmierć rozprzestrzeniała się jeszcze dalej. W miarę jak Nito nadzorował śmierć na całym świecie, przyjmował dowód sukcesu swoich sług w powierzonych im zadaniach, nagradzając ich cudami zdolnymi do przywoływania magicznych kopii jego Miecza Gravelorda, a swojemu najbliższemu słudze ofiarowywał możliwość używania silnego rytuału.
W pewnym momencie Nito stworzył rytuał zdolny do dalszego wzmacniania ognisk za pomocą rozpalenia, dzięki czemu nieumarli mogli pozyskać z nich jeszcze więcej butelek Estusa. Rytuał był stosowany przez kapłanów Białej Drogi, a nieumarli skopiować cały proces, ofiarowując swoje człowieczeństwo przy ogniskach. Ta koneksja zdaje się sugerować, że Nito był zaangażowany w system religijny bogów, którzy szukali „wybrańca” wśród nieumarłych, zdolnego do połączenia Pierwszego Płomienia i podążania za ofiarą Gwyna.
W pewnym momencie nekromanta znany jako „Pinwheel”, będący połączeniem ojca, matki i syna, przybył do Katakumb i zdołał ukraść rytuał rozpalania oraz część mocy Nito, używając tego do kontynuowania nauki nekromancji, a także stał się władcą Katakumb wraz ze swoimi sługami i nekromantami, którzy wykorzystywali tutejsze szkielety jako swoje armie.
W pewnym momencie wyznawcy mocy okultystycznych, uzbrojeni w tarcze chroniące przed boską bronią i błyskawicami, zeszli do Katakumb i próbowali ukraść śmiertelną moc Nito, aby wykorzystać ją w spisku mającym na celu zabicie bogów, ale ostatecznie ponieśli porażkę i zginęli w mrocznych odmętach królestwa Pierwszego Zmarłego.
Kiedy Wybrany Nieumarły zdołał uderzyć w Dzwony Przebudzenia, przezwyciężyć wyzwania Fortecy Sena i dotrzeć do Anor Londo, został nagrodzony Naczyniem Władcy, po czym otrzymał wskazówkę od Frampta Poszukiwacza Królów, aby znaleźć potężne dusze do wypełnienia naczynia i połączenia zanikającego Pierwszego Płomienia, zastępując Gwyna jako tego, który się poświęci dla dobra świata. Aby to zrobić, Wybrany Nieumarły udał się w głąb Katakumb, aż dotarł do sarkofagu, w którym spoczywał Nito, rzucając mu wyzwanie i zabijając go, aby zdobyć to, co pozostało z jego Duszy Lorda.
Dark Souls II[]
W pewnym momencie po pojawieniu się nieumarłych, co miało związek z wygaśnięciem Pierwszego Płomienia, Nito podjął kroki, aby rozprawić się z istotami, które przeciwstawiły się śmierci. W ten sposób stworzył Fenito, istoty zdolne do tkania śmierci i mające za zadanie czuwanie nad zmarłymi, dając im swoją mroczną falę. Ich filozofia skupiała się na tym, że śmierć jest sprawiedliwa, a pewnego dnia każdy zostanie powitany z radością w jej objęciach. Ponieważ życie jest cierpieniem lub karmą, każdego czeka uścisk śmierci, ale dla nieumarłych nie było to możliwe i Fenito musieli się tym zająć osobiście. Pierwszy Zmarły stworzył także Milfanito, kobiety, które nie miały pojęcia zarówno o sobie, jak i świecie zewnętrznym, i nauczył je śpiewać, aby te mogły za pomocą pięknej pieśni przynosić pocieszenie nieumarłym niosącym ze sobą śmierć i mrok. Żyją tylko po to, by śpiewać i będą się tym zajmować, dopóki nie będą już w stanie tego robić.
Po ogromnej ilości czasu, jaki upłynął od śmierci Nito z ręki Wybranego Nieumarłego, Fenito i Milfanito w dalszym ciągu służyli swemu celowi i wykonywali wolę „Wielkiego Umarłego”, docierając do Drangleic, gdzie zarządzali Kryptą Nieumarłych, miejscem spoczynku dla „żywych”, do którego dotknięci klątwą nieumarli mogli się jedynie modlić, aby pewnego dnia się tam znaleźć. Przez stulecia niezliczona liczba zmarłych przybyła do tego miejsca, aby zaznać spokoju, otuleni wszechobecną ciemnością, niezależnie czy były to osoby bogate, biedne, mądre czy głupie. Fenito dbali o to, aby wszyscy pozostali po prostu martwi, stosując cuda, które zadawały ciężkie obrażenia bezmyślnym pustym aby mogli powrócić do bycia martwymi, oraz piromancję, aby stworzyć delikatny płomień, który leczy i pociesza pustych. W ten sposób Fenito stali się Strażnikami Grobów, których zadaniem było czuwanie nad kryptą i jej śpiącymi zmarłymi, dbanie o to, aby ich nie obudzono, a także zabijanie każdego, kto próbowałby zakłócić ich spoczynek, nie biorąc pod uwagę statusu czy bogactwa intruza. Ich srebrno-czarny sprzęt był przesiąknięty mocą ciemności otaczającej kryptę. Milfanito również pomagały w ich zadaniu, kontynuując śpiewanie, aby pocieszać zmarłych, którzy spoczywali w krypcie. Bagna przed kryptą stały się także domem świetlików, małych owadów wytwarzających światło, które również przynosiły ukojenie zmarłym. Te istoty narodziły się ze zwłok Nito i tańczą w rytm pieśni Milfanito.
W ten sposób Strażnicy Grobów nieustannie bronili krypty i dbali o to, aby zmarli nie byli niepokojeni wpływami świata zewnętrznego. Grupa rycerzy-kleryków próbowała podbić kryptę, ale nie udało im się to i za swój grzech strażnicy zmusili ich do pełnienia funkcji obrońców krypty i pozostawiając swoich przywódców na bezcelową wędrówkę w mrocznej otchłani. Grupa władczych rycerzy próbowała podbić kryptę, dzierżąc jedynie tarcze podzielone na pół i przedstawiające dwóch posłańców z zaświatów, którzy witali niedawno zmarłych, dokonując przeglądu zasług ich życiowych czynów. Jednak zostali pokonani i zamienieni w strażników krypty, nie pozwalając im nigdy odpocząć.
W pewnym momencie również wiedźmy z Leydii dotarły do Krypty Nieumarłych. Były grupą biegłą w magii i potrafiły używać cudów, piromancji, zaklęć, a nawet klątw na wysokim poziomie za pomocą specjalnych lasek i czciły Galiba, boga zarazy. Wiedźmy zostały powitane w krypcie, w której zamieszkały obok Fenito, współpracując z nimi w ich zadaniach i dzieląc się ich mocą śmierci. Jednakże w pewnym momencie wiedźmy robiły się coraz bardziej zarozumiałe i zaczęły manipulować zarówno zarażaniem, jak i leczeniem chorób, stając się skutecznymi strażniczkami krypty. Niewłaściwe wykorzystanie śmierci i brak traktowania jej z należytym szacunkiem wywołały gniew Fenito, którzy napiętnowywali sprawców tego jako przestępców, bluźnierców i zdrajców, a także ścigali ich, odmawiając im spokojnej śmierci i mordując większość.
Ogromną ilość czasu po tym, jak jego Dusza Lorda została użyta do połączenia Pierwszego Płomienia, samo imię Nito zostało zapomniane, a w regionie Drangleic nieliczni, którzy wciąż pamiętali jego istnienie, nazywali go „Wielkim Umarłym”. Jednakże niektóre pozostałości jego duszy ponownie zamanifestowały się w Drangleic, nadal wywierając wpływ na krainę.
W bliżej nieokreślonym momencie pewien rzeźnik zetknął się z duszą Nito głęboko w Czarnym Jarze. Mroczna masa przekształciła jego ciało i stał się stworzeniem złożonym z ogromnej ilości połączonych ze sobą ciał pustym, znanym jako Przegniły. Panoszył się w głębokich czeluściach Rynsztoku, przywłaszczając sobie wszystkie obrzydliwości, które wpadły do środka przez wielką dziurę i tworząc sanktuarium dla wszystkiego, co zgniłe lub wyrzucone.
Teorie[]
- Można wysnuć teorię, że Galib, bóg zarazy, to imię, którym wiedźmy z Leydii nadal czciły Nito po tym, jak jego imię zanikło na przestrzeni wieków, ponieważ Galib nie tylko jest powiązany z „chorobami” w sposób, w jaki Nito był powiązany ze śmiercionośną miazmą, ale Fenito, istoty powstałe z rąk Starożytnego Lorda, powitały wiedźmy w Krypcie Nieumarłych i podzieliły się z nimi mocą śmierci, co sugeruje, że istniała między nimi kulturowa i ideologiczna płaszczyzna współpracy, przynajmniej na początku.
Ciekawostki[]
- Jego imię "Nito" prawdopodobnie pochodzi od włoskiego słowa "finito", co oznacza "koniec".
- Jest on unikalny, ponieważ jest jedynym Lordem, który nigdy nie rozdzielił swojej duszy, ani też nigdy nie miał żadnego potomstwa.
- Tuż obok jego miejsca spoczynku znajduje się druga trumna, mniejsza od jego, ale nie wiadomo, dlaczego się tam znajduje.
Galeria[]
Muzyka[]